|
Mikro-elektronikteki teknolojik gelişmeler, bilgisayar donanımlarının, boyut ve fiyat yönünden olağanüstü ufalmasını sağlamış ve 1980’li yıllardan başlayarak kişisel bilgisayar (PC) sistemleri ortaya çıkmaya başlamıştır. 1970’li yılların odalar dolusu bilgisayar sistemlerinden kat kat daha yüksek işlem ve saklama kapasitesine sahip bu bilgisayarlar, günümüzde, masa üstü boyut ve standartlaşmış yapılarla üretilip pazarlanmaktadır. Bu gelişmeler, bilgi işlem hizmetlerini, bir merkez yerine, kişinin ofisinden ya da evinden alınabilir bir niteliğe büründürmüştür. Bilgi işlem hizmetinin, kişisel bilgisayarlara dayalı olarak ofiste, masa üstünden alınıyor olması bu bilgisayarlar arası iletişim gereksinimini ortaya çıkarmıştır. Bu gereksinim, bir yandan doğası gereği merkezi bir konumda bulunan ortak verilere erişim, diğer yandan da disk ve yazıcı birimleri gibi pahaca yüksek bilgi işlem kaynaklarının paylaşım zorunluluğundan doğmuştur. Sözkonusu gereksinim, bir ofis ya da kurumda yer alan kişisel bilgisayar sistemlerinin yerel ağlar (LAN) biçiminde birbirlerine bağlanması yoluyla karşılanmıştır. Bu gelişmelere paralel olarak, kurumlarda çok kullanıcılı büyük boy bilgisayar sistemlerinin yerini yerel ağlar içinde kümelenen bilgisayar sistemleri almaya başlamıştır. Bu yapı içerisinde bir ya da birkaç bilgisayar sistemi (sunucu), diğerlerine (istemci) hizmet sağlama amacıyla öngörülmektedir. Bir kurumun, büyüklüğüne göre, değişik bilgi işlem uygulamalarına dönük birden çok yerel ağ sistemi bulunabilmektedir. Bunların tek bir yapı içinde bütünleşmeleri, omurga (backbone) adlı yüksek hız kapasiteli iletişim altyapıları ile mümkün olmaktadır. Bir üniversite kampüsü gibi büyükçe bir kurumun bilgi işlem donanımı artık günümüzde, bir omurga çevresinde kümelenen çeşitli yerel ağ sistemlerinden oluşmaktadır. Bu durumda klasik çok kullanıcılı bilgisayar sistemi kavramı da anlam değiştirmiştir. Post a comment
|